Badwiy kencing dalam Masjid Nabi

Badwiy kencing dalam Masjid Nabi

Daripada Anas bin Malik ra, katanya seorang Arab Badwi telah datang dan kencing di satu penjuru dalam masjid. Lalu para sahabat bangun hendak menyergahnya namun Rasulullah SAW melarang mereka buat gitu. Rasulullah SAW bersabda “Jangan kamu putuskan kencingnya, biarkan dia”. Setelah dia selesai, Baginda SAW meminta sebaldi air lalu menuangkannya ke tempat kencing itu.- Muttafaq Alayh)

 

Hadis mengenai seorang Arab Badwi yang kencing di dalam masjid ni merupakan antara hadis yang sangat glamer. Banyak iktibar yang boleh diambil daripada hadis ni. Ia menggambarkan kelembutan, hikmah dan kebijaksanaan Rasulullah SAW dalam mendidik manusia.

 

Peristiwa ini berlaku apabila seorang Arab Badwi yang masih jahil tentang adab Islam masuk ke dalam masjid lalu kencing di satu sudut masjid. Para sahabat yang melihat kejadian itu segera bangun untuk menghalangnya kerana memandang perbuatannya sebagai penghinaan terhadap kesucian masjid. Namun Rasulullah SAW menegah mereka dengan sabdanya: “Jangan kamu putuskan kencingnya, biarkan dia.” Setelah Badwi itu selesai, Baginda SAW meminta air lalu menyiram tempat tersebut dan menasihatinya dengan penuh hikmah.

 

Badwi tu pun satu, datang ke Madinah tetiba jer kencing dalam Masjid Nabi. Harus difahami bahawa Masjid Nabi pada masa tu bukanlah sama seperti masjid nabi sekarang yang penuh dengan marmar, aircond, bumbung terbuka n etc. masjid nabi pada masa tu binaannya ringkas dengan batang dan pelepah tamar je. Lantai masjid pula dibuat beralaskan tanah, batu dan pasir. So apabila Badwi tu kencing, air tu mudah jer nak mengalir ke bawah. Bukan macam lantai marmar sekarang

 

Para ulama menjelaskan bahawa tindakan Rasulullah SAW mengandungi pelbagai pengajaran besar. Imam al-Nawawi menerangkan bahawa Nabi SAW melarang para sahabat menghentikan Badwi itu kerana jika dihentikan secara kasar ketika dia sedang kencing, ia boleh memudaratkan tubuhnya serta menyebabkan najis tersebar ke tempat lain.

 

Sifirnya mudah. Kalau Badwiy tu kencing setempat then selesai, tempat tu jer yang kotor (mudarat kecil). Senang nak basuh. Tapi kalau Badwiy sedang kencing, then sahabat kejar Badwiy tu nanti tak pasal2 Badwiy tu lari sekeliling masjid sambil terkencing, satu masjid lak kena basuh (mudarat besar). Logiknya gitu la. So antara basuh satu tempat kecil yang tercemar dengan basuh sebutir masjid, basuh satu tempat tu lebih mudah. Antara 2 mudarat ni Baginda memilih mudarat yang lebih ringan.

 

Selain itu, Ibn Hajar al-Asqalani dalam kitab Fath al-Bari menjelaskan bahawa hadis ini menjadi dalil penting tentang kelembutan dalam mendidik orang jahil. Rasulullah SAW tidak terus memarahi Badwiy itu di hadapan orang ramai. Tujuan utama dakwah ialah memberi kefahaman, bukan memalukan manusia. Sikap kasar hanya akan menyebabkan seseorang semakin jauh daripada agama. Setelah keadaan tenang, Nabi SAW menasihatinya dengan baik bahawa masjid ialah tempat beribadat.

 

Hadis ini juga menunjukkan kesempurnaan akhlak Rasulullah SAW sebagaimana firman Allah bahawa Baginda diutus sebagai rahmat kepada seluruh alam. Ada ulama menyatakan bahawa akhlak Nabi SAW dalam hadis ini menjadi contoh tertinggi bagi para pendakwah dan guru. Seseorang yang baru mengenal agama atau melakukan kesalahan kerana kejahilan perlu dibimbing secara berhikmah, sesuai dengan tahap pemahamannya.

 

Dari sudut hukum, para fuqaha mengambil dalil daripada hadis ini bahawa tanah yang terkena najis boleh disucikan dengan mencurahkan air sehingga hilang kesan najis tersebut. Hadis ini juga menunjukkan bahawa masjid wajib dipelihara daripada segala kekotoran kerana ia merupakan rumah Allah dan tempat ibadah umat Islam.

 

Kesimpulannya, hadis Badwiy kencing di masjid bukan sekadar kisah tentang penyucian najis, bahkan ia merupakan madrasah besar dalam memahami rahmat, hikmah dan kelembutan Islam. Rasulullah SAW mengajar bahawa manusia tidak berubah dengan penghinaan dan kemarahan semata-mata, tetapi dengan ilmu, kesabaran dan kasih sayang. Inilah manhaj dakwah Nabi SAW yang sepatutnya dicontohi oleh umat Islam sepanjang zaman.

 

# riyad al-salihin.

-       Dulu pernah dengar cerita ada perkampungan badwi di pinggir kaherah (rasanya sekitar 50an). Zaman ambo rasanya dah tak jumpa perkampungan Badwi di area pinggiran Kaherah. Kalau kita ke Semenanjung Sinai, masih ada geng Badwiy lengkap berjubah kat sesetengah area tu.

 

Buku Teaching Children to Draw: A Guide for Teachers and Parents (kritikan terhadap Lowenfeld)

 

Buku Teaching Children to Draw: A Guide for Teachers and Parents (1982) oleh Brent Wilson, Marjorie Wilson, dan Arthur Hurwitz dianggap sebagai buku yang mencabar tradisi pendidikan seni lama (terutamanya pengaruh Lowenfeld). Antara poin utama daripada buku ini ialah

Berikut adalah poin-poin penting dan mesej utama daripada buku tersebut:

 

1. Lukisan adalah satu bentuk bahasa (Graphic Language)

Wilson berpendapat bahawa melukis bukanlah sekadar aktiviti mengeluarkan emosi, tetapi ia adalah proses pemerolehan bahasa visual. Sama seperti kanak-kanak belajar bercakap dengan meniru bunyi dan perkataan, mereka belajar melukis dengan memperoleh kosa kata grafik (garisan, bentuk, simbol) daripada dunia sekeliling mereka.

 

2. Meniru sebagai alat pembelajaran yang Positif

Wilson berpendapat bahawa meniru adalah cara utama kanak-kanak membina perpustakaan imej dalam minda mereka. Dengan meniru gaya lukisan orang lain, komik, atau karya seni, kanak-kanak belajar teknik dan cara mewakili objek yang kompleks. Tanpa meniru perkembangan seni kanak-kanak mungkin akan terhenti (stagnat) kerana mereka kehabisan idea tentang cara melukis sesuatu. Pandangan ini mencabar teori bahawa meniru akan membunuh kreativiti

 

3. Pengaruh budaya popular (media visual)

Buku ini menekankan bahawa kanak-kanak tidak melukis dalam vakum. Mereka sangat terpengaruh oleh komik, kartun, dan rancangan televisyen. Selain itu, mereka juga terpengaruh dengan ilustrasi buku dan juga permainan video. Wilson menggalakkan guru dan ibu bapa untuk menerima pengaruh ini dan bukannya melarangnya, kerana itulah dunia sebenar kanak-kanak tersebut.

 

4. Lukisan sebagai medium naratif (penceritaan)

Wilson berpendapat bahawa tujuan utama kanak-kanak melukis bukanlah untuk menghasilkan karya seni yang cantik untuk digantung di dinding, tetapi sebagai pentas untuk bercerita. Kanak-kanak sering berlakon melalui lukisan mereka (contohnya melukis pertempuran robot atau pengembaraan adiwira). Ini merupakan proses bercerita dan ianya lebih penting daripada hasil akhir lukisan tersebut.

 

 

 

5. Peranan penting bimbingan orang dewasa (scaffolding)

Lowenfeld menyokong idea Laissez-faire (biarkan sahaja kanak-kanak buat apa mereka suka tanpa gangguan) dalam bab ni. Namun Wilson melalui buku ini menolak idea tersebut. Beliau mencadangkan supaya orang dewasa memainkan peranan aktif sebagai pemudah cara (facilitator). Sokongan daripada ibu bapa dan guru juga boleh disediakan melalui pelbagai sumber visual dan memberi cabaran baru kepada kanak-kanak. Mereka juga boleh berbincang tentang lukisan tersebut untuk membantu kanak-kanak mengembangkan lagi kemahiran mereka ke tahap yang lebih tinggi.

 

 

6. Peringkat perkembangan yang fleksibel

Walaupun buku ini mengakui ada pola dalam lukisan kanak-kanak, ia tidak bersetuju dengan peringkat umur yang ketat seperti Lowenfeld. Wilson menunjukkan bahawa perkembangan seni sangat dipengaruhi oleh faktor sosial dan budaya. Kanak-kanak yang didedahkan dengan banyak bahan visual akan berkembang jauh lebih pantas berbanding mereka yang tidak.

 

7. Kepelbagaian Sumber Imej

Buku ini membahagikan sumber imej kanak-kanak kepada tiga iaitu imej dalaman, imej persekitaran dan imej grafik. Imej dalaman datang daripada ingatan dan perasaan. Sementara Imej persekitaran terhasil melalui pemerhatian terus terhadap objek nyata. Imej Grafik pula merupakan imej yang diambil daripada lukisan atau karya seni orang lain (sumber yang paling kerap digunakan tetapi sering diabaikan oleh guru).

Kesimpulannya buku ini mengajak kita melihat kanak-kanak sebagai penyelidik visual yang aktif mengumpul maklumat daripada budaya mereka. Kreativiti tidak datang daripada kekosongan dan vakum, tetapi daripada kebolehan kanak-kanak untuk menyusun semula (recombine) elemen-elemen yang mereka pelajari dan tiru daripada dunia luar.

Pujian Nabi SAW kepada al-Ashajj

 Pujian Nabi SAW kepada al-Ashajj

Dari Abdullah bin Abbas ra, bahwa Nabi SAW bersabda kepada Al-Ashajj Abdul Qais (Sesungguhnya pada dirimu terdapat dua sifat yang dicintai Allah iaitu al-ḥilm dan al-anāh. - Muslim)

 

Hadis ini merupakan salah satu dalil yang sangat agung dalam bab pembentukan akhlak seseorang Muslim. Pujian Nabi SAW terhadap Al-Ashajj Abdul Qais (nama sebenar beliau ialah Al-Mundzir bin ‘Aidz) menunjukkan betapa tingginya nilai dua sifat tersebut di sisi Allah SWT.

 

Menurut Imam An-Nawawi, ketika rombongan kabilah Abdul Qais tiba di Madinah, mereka semua tergopoh-gapah melompat turun dari unta masing-masing dan terus berlari menuju kepada Nabi SAW kerana terlalu rindu dan teruja.

 

Namun, Al-Ashajj (ketua rombongan) tidak berbuat demikian. Beliau dengan tenang dan selamber je rilek dulu. Tambat unta-unta mereka dulu, amik pakaiannya yang paling bersih dan cantik, mandi, memakai wangian, dan barulah beliau berjalan dengan tenang menuju kepada Nabi SAW. Melihat tindakan beliau yang matang dan tenang ini, Nabi SAW pun mengucapkan sabda tersebut.

 

Dalam kitab Bahjat al-Nazirin (syarah Riyad al-Salihin), pengarang menjelaskan bahawa Al-Ashajj tidak tergesa-gesa menemui Nabi SAW. Beliau memastikan kaumnya selamat terlebih dahulu. Sikap ini menunjukkan kebijaksanaan dan ketenangan, lalu Nabi SAW memujinya. Ini menjadi dalil bahawa tidak semua tindakan cepat itu baik, bahkan dalam banyak keadaan, ketenangan lebih utama.

 

Ulama menjelaskan bahawa Al-Hilm bermaksud akal yang waras serta kemampuan menguasai diri daripada sifat marah. Ia adalah sifat di mana seseorang itu pemaaf, lembut, dan tidak mudah menghukum atau melenting walaupun dia mempunyai kemampuan untuk berbuat demikian. Ada sesetengah lagi ulama menyebut bahawa Al-Hilm adalah kemampuan seseorang menahan emosi dan jiwanya apabila terdapat sebab-sebab yang membawa kemarahannya. Orang yang memiliki hilm tidak akan membalas keburukan dengan keburukan secara melulu.

 

Imam An-Nawawi mendefinisikan Al-Anah sebagai tenang, berhati-hati, teliti dan meninggalkan sifat al-'ajalah (gopoh/tergesa-gesa) dalam apa jua urusan.

 

Hadis ini menunjukkan kepentingan menjaga penampilan dan adab. Al-Ashajj mengajar kita bahawa berjumpa dengan orang yang dimuliakan (terutamanya Rasulullah SAW) memerlukan adab, ketenangan, dan kekemasan diri, bukan sekadar menuruti emosi keterujaan.

 

Selain itu, hadis juga menunjukkan gopoh adalah sifat syaitan. Dalam hadis yang lain (riwayat At-Tirmidzi), Nabi SAW bersabda bahawa Ketenangan (al-anah) itu datangnya daripada Allah, manakala tergesa-gesa itu daripada syaitan." Al-Ashajj mempraktikkan sifat yang datang daripada Allah.

 

Akhlak Boleh Diusahakan. Terdapat perbahasan ulama adakah sifat ini anugerah semula jadi (fitrah) atau boleh dipelajari (muktasab). Dalam riwayat lain, Nabi SAW mengesahkan bahawa Allah telah menciptakan Al-Ashajj secara fitrahnya (semula jadi) memiliki dua sifat ini. Walau bagaimanapun, ulama sepakat bahawa bagi kita yang mungkin secara fitrahnya panas baran atau gopoh, sifat Al-Hilm dan Al-Anah ini wajib dipelajari, dilatih, dan diamalkan dalam kehidupan seharian.

 

 

 

Hadis ini menjadi asas penting dalam pembinaan akhlak Islam. Ia menegaskan bahawa kekuatan sebenar bukan pada reaksi cepat atau kemarahan, tetapi pada kawalan diri dan kebijaksanaan dalam bertindak. Gabungan ḥilm dan anāh melahirkan شخصية yang seimbang, tenang dalam emosi dan tepat dalam keputusan. Semua akhlak tersebut yang merupakan ciri insan yang dicintai Allah.

Lowenfeld (1903-1960) dan karyanya Creative and Mental Growth (1947)

Viktor Lowenfeld (1903–1960). Beliau merupakan seorang profesor pendidikan seni dan ahli psikologi yang sangat terkenal.  Sumbangannya sangat besar dalam bidang pendidikan seni dan perkembangan kognitif kanak-kanak.

 

Karya beliau yang paling agung dan sering menjadi rujukan utama pendidik awal kanak-kanak ialah buku bertajuk Creative and Mental Growth (Perkembangan Kreatif dan Mental) yang diterbitkan pada tahun 1947. Mungkin tidak keterlaluan untuk kita katakana bahawa buku ini menjadi master piece beliau

 

 Antara sumbangan beliau dalam ilmu Pendidikan kanak-kanak ialah:

1. Teori Perkembangan Seni Kanak-Kanak (Tahap Lukisan)

Lowenfeld sangat terkenal dengan teori bahawa perkembangan lukisan kanak-kanak berkait rapat dengan perkembangan mental, emosi, dan fizikal mereka. Beliau membahagikan perkembangan seni kanak-kanak kepada pelbagai peringkat umur. Dalam konteks pendidikan awal kanak-kanak, tiga peringkat pertama ini adalah yang paling utama:

 

Peringkat Contengan (Scribble Stage). Umur 2 hingga 4 tahun:

Pada peringkat ini, kanak-kanak mula melukis contengan rawak tanpa makna untuk melatih motor halus). Kemudian, contengan menjadi lebih terkawal (berulang-ulang seperti bulatan). Di akhir fasa ini, mereka mula meletakkan nama pada contengan mereka. Contohnya mereka melukis bulatan dan berkata bahawa ini Adalah ibu atau bapa. Hal ini menunjukkan bahawa mereka mula menghubungkan lukisan dengan pemikiran

 

Peringkat Pra-Skematik (Preschematic Stage) .Umur 4 hingga 7 tahun

Kanak-kanak mula mencipta bentuk yang mewakili persekitaran mereka. Bentuk yang paling popular ialah lukisan manusia pertama (biasanya bulatan dengan garisan mewakili kaki dan tangan. Biasanya kita panggil tadpole figure atau orang lidi. Lukisan mereka pada tahap ini biasanya "terapung" di atas kertas tanpa garisan tanah. Warna yang digunakan selalunya tidak logik (contoh: manusia berwarna hijau).

Peringkat Skematik (Schematic Stage). Umur 7 hingga 9 tahun

Kanak-kanak sudah mempunyai "skema" atau formula visual yang tetap (contoh: pokok sentiasa dilukis dengan cara yang sama). Mereka mula menggunakan garisan dasar (baseline). Anda akan melihat tanah dilukis di bahagian bawah kertas dan langit (garisan biru atau matahari) di bahagian atas, manakala objek lain diletakkan di atas garisan tanah tersebut. (Terdapat peringkat seterusnya untuk kanak-kanak yang lebih besar seperti Peringkat Awal Realisme [9-12 tahun] dan Peringkat Pseudo-Naturalistik [12-14 tahun]).

 

2. Kepentingan Teori Lowenfeld kepada Pendidik Kanak-Kanak

Teori Lowenfeld telah mengubah cara guru dan ibu bapa melihat hasil karya seni kanak-kanak. Antaranya ialah dengan melihat seni sebagai cermin mental dan emosi. Lowenfeld menegaskan bahawa seni bukan sekadar untuk mencantikkan kertas, tetapi ia adalah medium ekspresi diri. Lukisan kanak-kanak mencerminkan apa yang mereka rasa, tahu, dan lihat di sekeliling mereka.

 

Beliau sangat menentang amalan guru yang memberi templat lukisan atau menyuruh kanak-kanak mewarna di dalam garisan semata-mata (colouring books). Beliau percaya kanak-kanak mesti diberi kebebasan mencipta lukisan dari imaginasi mereka sendiri untuk merangsang kreativiti. Kebebasan Berekspresi (Free Expression)

 

Jangan Campur Tangan Secara Negatif: Pendidik dinasihatkan agar tidak mengkritik atau membetulkan lukisan kanak-kanak pada usia awal (contohnya memarahi kanak-kanak kerana melukis langit berwarna merah). Perkara ini boleh membunuh keyakinan dan kreativiti mereka.

 

Kesimpulannya, dalam ilmu pendidikan awal kanak-kanak, Viktor Lowenfeld adalah Bapa Pendidikan Seni Kanak-Kanak. Melalui teorinya, guru-guru hari ini dapat menilai tahap kematangan kognitif (pemikiran) dan kemahiran motor halus murid hanya dengan menganalisis ciri-ciri lukisan yang mereka hasilkan.