Buku Teaching Children to Draw: A Guide for Teachers and Parents (1982) oleh Brent Wilson, Marjorie Wilson, dan Arthur Hurwitz dianggap sebagai buku yang mencabar tradisi pendidikan seni lama (terutamanya pengaruh Lowenfeld). Antara poin utama daripada buku ini ialah
Berikut adalah poin-poin penting dan mesej utama daripada buku tersebut:
1. Lukisan adalah satu bentuk bahasa (Graphic Language)
Wilson berpendapat bahawa melukis bukanlah sekadar aktiviti mengeluarkan emosi, tetapi ia adalah proses pemerolehan bahasa visual. Sama seperti kanak-kanak belajar bercakap dengan meniru bunyi dan perkataan, mereka belajar melukis dengan memperoleh kosa kata grafik (garisan, bentuk, simbol) daripada dunia sekeliling mereka.
2. Meniru sebagai alat pembelajaran yang Positif
Wilson berpendapat bahawa meniru adalah cara utama kanak-kanak membina perpustakaan imej dalam minda mereka. Dengan meniru gaya lukisan orang lain, komik, atau karya seni, kanak-kanak belajar teknik dan cara mewakili objek yang kompleks. Tanpa meniru perkembangan seni kanak-kanak mungkin akan terhenti (stagnat) kerana mereka kehabisan idea tentang cara melukis sesuatu. Pandangan ini mencabar teori bahawa meniru akan membunuh kreativiti
3. Pengaruh budaya popular (media visual)
Buku ini menekankan bahawa kanak-kanak tidak melukis dalam vakum. Mereka sangat terpengaruh oleh komik, kartun, dan rancangan televisyen. Selain itu, mereka juga terpengaruh dengan ilustrasi buku dan juga permainan video. Wilson menggalakkan guru dan ibu bapa untuk menerima pengaruh ini dan bukannya melarangnya, kerana itulah dunia sebenar kanak-kanak tersebut.
4. Lukisan sebagai medium naratif (penceritaan)
Wilson berpendapat bahawa tujuan utama kanak-kanak melukis bukanlah untuk menghasilkan karya seni yang cantik untuk digantung di dinding, tetapi sebagai pentas untuk bercerita. Kanak-kanak sering berlakon melalui lukisan mereka (contohnya melukis pertempuran robot atau pengembaraan adiwira). Ini merupakan proses bercerita dan ianya lebih penting daripada hasil akhir lukisan tersebut.
5. Peranan penting bimbingan orang dewasa (scaffolding)
Lowenfeld menyokong idea Laissez-faire (biarkan sahaja kanak-kanak buat apa mereka suka tanpa gangguan) dalam bab ni. Namun Wilson melalui buku ini menolak idea tersebut. Beliau mencadangkan supaya orang dewasa memainkan peranan aktif sebagai pemudah cara (facilitator). Sokongan daripada ibu bapa dan guru juga boleh disediakan melalui pelbagai sumber visual dan memberi cabaran baru kepada kanak-kanak. Mereka juga boleh berbincang tentang lukisan tersebut untuk membantu kanak-kanak mengembangkan lagi kemahiran mereka ke tahap yang lebih tinggi.
6. Peringkat perkembangan yang fleksibel
Walaupun buku ini mengakui ada pola dalam lukisan kanak-kanak, ia tidak bersetuju dengan peringkat umur yang ketat seperti Lowenfeld. Wilson menunjukkan bahawa perkembangan seni sangat dipengaruhi oleh faktor sosial dan budaya. Kanak-kanak yang didedahkan dengan banyak bahan visual akan berkembang jauh lebih pantas berbanding mereka yang tidak.
7. Kepelbagaian Sumber Imej
Buku ini membahagikan sumber imej kanak-kanak kepada tiga iaitu imej dalaman, imej persekitaran dan imej grafik. Imej dalaman datang daripada ingatan dan perasaan. Sementara Imej persekitaran terhasil melalui pemerhatian terus terhadap objek nyata. Imej Grafik pula merupakan imej yang diambil daripada lukisan atau karya seni orang lain (sumber yang paling kerap digunakan tetapi sering diabaikan oleh guru).
Kesimpulannya buku ini mengajak kita melihat kanak-kanak sebagai penyelidik visual yang aktif mengumpul maklumat daripada budaya mereka. Kreativiti tidak datang daripada kekosongan dan vakum, tetapi daripada kebolehan kanak-kanak untuk menyusun semula (recombine) elemen-elemen yang mereka pelajari dan tiru daripada dunia luar.
Tiada ulasan:
Catat Ulasan